وب نامرئي

یکی از ویژگیهای وب ۲ استفاده از فید و rss است. هر چه تعداد سایتهای خبری، آموزشی، وبلاگها و غیره بالا می رود، امکان سر زدن به تک تک آنها و خواندن مطالب آنها کم می شود. به همین منظور استفاده از فید و نرم افزارهای مربوطه بسیار متداول شده است. شاید کسانی باشند که دوست دارند فیدهایی را که مشترک هستند در ای میل خود مشاهده کنند. سایت http://www.sendmerss.com راه حلی برای انجام این کار است. این سایت بدون اینکه نیازی به ثبت نام داشته باشد، آدرس فید شما را همراه با آدرس ای میل شما دریافت می کند. سپس یک ای میل حاوی لینک تایید برایتان می فرستد. از آن به بعد هر وقت آن وبلاگ یا سایت مطلب جدیدی را منتشر کند، یک ای میل برای شما ارسال می شود. این سایت بیشتر به درد کسانی می خورد که نیاز دارند همزمان ای میل خود را نیز به صورت مداوم چک کنند.

عکس زیر قسمتی از یک مقاله قدیمی در مورد خسرو شکیبایی است که نغمه ثمینی نویسنده فیلمنامه های خون بازی، سه زن و چوپان دروغگو آن را به رشته تحریر در آورده است. این متن که من آن را تصادفا دیدم و قسمتی از آن را که در مورد زنده یاد خسرو شکیبایی نوشته شده را برایتان نمایش می دهم در ماهنامه فیلم شماره ۲۲۱ چاپ شده است. نمی دانم مربوط به چه سالی است فقط این را بدانید که آخرین شماره ماهنامه فیلم که منتشر شده است ۳۸۰ است.

چند روزیست که دو آلبوم موسیقی از دو خواننده پر طرفدار منتشر شده است. سیاوش قمیشی خواننده قدیمی که نیازی نمی بینم در مورد او توضیحی بدهم. و دیگری محسن یگانه خواننده جوان داخلی که بالاخره موفق شد آلبوم خود را به صورت مجاز وارد بازار کند. این دو آلبوم هم در فاصله زمانی بسیار کمی با یکدیگر منتشر شدند و برای من که طرفدار هر دو نفرشان هستم شنیدن همزمان آهنگهایشان ایده ای داد که این مطلب را بنویسم.

سیاوش قمیشی اگر نگویم بهترین یکی از بهترین خوانندگان و آهنگسازان حال حاضر موسیقی پاپ است. سبک آهنگسازی و خوانندگی خاص خود را دارد. گر چه این سبک در چند سال اخیر در تقابل با انواع جدید موسیقی متمایل به آهنگهای ترنس و آهنگهایی الکترونیکی شده است. سالها کار موسیقی در داخل و خارج از کشور از سیاوش قمیشی آهنگسازی شناخته شده ساخته است. اما در مقابل درست است که محسن یگانه اولین آلبوم رسمی خود را ارائه کرده است ولی تقریبا همگان با کارهایش آشنا هستند و او را یکی از پیشگامان موسیقی زیرزمینی در ایران می دانند. شاید در میان تمام کسانی که کار موسیقی زیرزمینی را انجام می دادند و یا می دهند محسن یگانه به همراه محسن چاوشی از محبوبیت و معروفیت بسیار بیشتری برخوردار گردید. آلبوم رگبار سیاوش قمیشی همان طور که خود گفته ۳ سال زمان برده است. آلبوم نفسهای خسته محسن یگانه هم شاید به همین اندازه زمان برده باشد. طوری که آهنگ نشکن دلمو قدیمی ترین آهنگ این مجموعه است. سبک آهنگسازی این دو آهنگساز کاملا با یکدیگر متفاوت است و شاید نتوان این دو را با هم مقایسه کرد. سیاوش در لایه های عمقی احساسات خود به دنبال حلقه های گمشده ایست که وقتی آنها را به زبان نت در می آورد دست شنونده را می گیرد و با خود به همان اعماق می کشد. حتی ترنس شدن تدریجی آهنگهایش هم تغییری در این مساله ایجاد نمی کند. جالب اینجاست که آهنگهای محسن یگانه هم همین احساس را در شنونده ایجاد می کند. ولی در لایه های سطحی تر. شعرهایی که در آلبوم محسن یگانه به کار رفته بسیار زیبا هستند. ولی به نظر می رسد که کلیت اشعار به کار رفته انسجام و هماهنگی با هم ندارند. اشعار به صورت جداگانه بسیار زیبا هستند. موسیقی زیبا و طرز اجرا هم زیباست. این عوامل برای موفقیت یک آلبوم کافیست. ولی وقتی اشعار را با اشعاری که سیاوش می خواند مقایسه می کنیم تفاوت را در می یابیم. سیاوش در آلبومش کمتر با اشعار عاشقانه سر و کار دارد. رگبار انعکاسی از دل مشغولیها و دردهای یک هنرمند در غربت است. دردهایی از دوری، غربت، اجتماع، زندگی و حتی سیاست. یک بار دیگر همه آهنگها را گوش کنید. مطئمنا با من هم عقیده خواهید بود. عامل دیگری که در آن مورد آلبوم نفسهای خسته محسن یگانه از رگبار سیاوش قویتر نشان می دهد، استفاده از ساز است. به این معنا که یگانه در آلبوم خود از سازهای مختلفی به زیباترین و بهترین شکل ممکن استفاده کرده است. در بسیاری از آهنگها ترکیب گیتار و ویولن گوش نواز به نظر می رسد. او حتی در بعضی از آهنگها به موسیقی محلی و حتی جهانی هم قدم می گذارد. این بزرگترین ایرادی است که آلبومهای چند سال اخیر سیاوش فاقد آن هستند. یعنی فقط اتکا به موسیقی الکترونیکی. هر چه به زمان حال نزدیک می شویم، آلبومهای سیاوش الکترونیکی تر می شوند و مرا به یاد بعضی آهنگهای موزیک زیرزمینی داخل کشور که تنها  با یک کامپیوتر ساخته می شوند، می اندازد. ولی در مجموع این دو آلبوم تمام آلبومهای پاپ داخل و خارج کشور را که از ابتدای سال ارائه شده بودند را تحت تاثیر قرار دادند و می توان گفت که انصافا هر دو آلبوم بسیار زیبا هستند.