جادوگر پنالتی دقیقه نود را گل کرد
این فدراسیون ضعیف ترین مدیریت را در طول ۱۰ سالی که من در تیم ملی بازی می کنم را داشته است.
گفتن همین یک جمله کافی بود تا مسوولان فدراسیون فوتبال به شدت از دست علی کریمی بهترین بازیکن سال ۲۰۰۴ فوتبال آسیا عصبانی شوند و او را از اردوی تیم ملی در اردبیل اخراج کنند. بازیکنی که در ۲۱ سالگی داور مسابقه را کتک زده بود، این قدر غرور داشت که فراموش نکند که با او چه کرده اند. حتی اگر دوباره توسط سرمربی تیم ملی که همچون خود او یک دنده و لجباز بود، به تیم ملی دعوت شود. به حتم تکنیکی ترین بازیکن تاریخ تیم ملی فوتبال انتظار چنین برخوردی را از سوی فدراسیون و علی دایی نداشت. بر خلاف دوران جوانی که جادوگر گاه بدون تفکر دست به انجام بعضی کارها می زد، این بار بسیار حساب شده کار کرد. ابتدا از خیر پول شیوخ غرب گذشت تا به تیم سابقش پرسپولیس برگردد. این به خودی خود یک نشانه محسوب می شد. سپس منتظر شد تا بتواند از نظر قانونی شرایط بازی کردن را کسب کند. این کار هم انجام شد. تنها و تنها سه بازی طول کشید تا خود را اثبات کند. تا چهار گل بزند. یک بار دیگر هم یک هت ریک جانانه انجام داده بود. در بازی با کره جنوبی در یک چهارم نهایی جام ملتهای آسیا ۲۰۰۴ . آن موقع قرار نبود چیزی را به کسی ثابت کند. ولی این بار سه گل او ثابت کرد که می خواهد چیزی را ثابت کند. حرفی را بگوید.
بلافاصله فدراسیون و شخص علی دایی کوتاه آمدند. دعوتش کردند. اما حساس ترین لحظه در همین زمان فرا رسید. درست مثل یک پنالتی دقیقه نود. و جادوگر این پنالتی را به خوبی در درون دروازه جای داد. دروازه ای که دروازه بانانش انتظار این را نداشتند که جادوگر را در مقام پنالتی زن دقیقه نود ببینند. و بدین ترتیب جادوگر خداحافظی کرد. در اوج. با دلخوری. شاید هوادارانش از این کار او راضی نباشند ولی به یقین تحسینش می کنند. حالا اوست و یک توپ و زمین سبز. دیگر نه برای پول بازی می کند. نه به عشق تیم ملی. فقط به عشق فوتبال، فوتبال بازی می کند. به عشق دریبل کردن چند بازیکن حریف. آری این علی کریمی است که در دقیقه نود با پنالتی خود همه را جادو می کند. خداحافظ جادوگر.
